01-11-1998 Column 10: Het Curriculum Vitae.

Een sollicitatieprocedure begint met het opstellen van een goed curriculum vitae.
Natuurlijk weet iedereen, dat in zo'n stuk de waarheid over je loopbaan moet staan.
Toch is hier en daar een verfraaiing nooit weg! Hoe moet je jezelf anders onderscheiden ten opzichte van de andere kandidaten. Niettemin is dat zogenaamde onderscheiden een groot probleem, want alle vormen van presentatie zijn al bedacht. Dit thema is aardig uitgemolken. Toen een kandidaat dacht dat een Amerikaans model CV in Nederland best zou moeten opvallen, vond een selectiebureau, dat die presentatievorm knap irritant was overgekomen. Wat is dan nog wijsheid.
Als je verantwoord overdrijft, zit je later met het probleem te moeten waarmaken, wat je hebt geschreven.
Ben je volstrekt correct in het verstrekken van feiten dan leg je het af tegen de slimmerds. Die poetsen het geheel wat op en verluchten het met interessante wapenfeiten, die in de praktijk met hun baas hebben meegemaakt.
Wat wel mag en wat niet, is een persoonlijke kwestie en wordt alleen bepaald door het feit, of je de opgeschreven ervaringen in de praktijk kunt waarmaken en dat je geen aantoonbaar juiste informatie verstrekt!
Het echte probleem bij een curriculum vitae is dus dat het jou maar een betrekkelijk geringe mogelijkheid geeft om je in de markt te onderscheiden.
Nog vervelender is, dat er soms geselecteerd wordt op droge gegevens zoals leeftijd (wat niet mag), opleiding (de een onthoudt alles en is nog steeds onwijs, de ander heeft een beperkte opleiding, haalt alles uit aanvullende studie, of leert in de praktijk).
Neem je die horden, dan loop je de kans op een gesprek met een interviewer, die standaardvragen stelt, omdat ze het zo willen, of omdat men op dat moment nog geen vaktechnische selectie wenst.
Soms weet je gewoon niet wie er tegenover je zit.
Daarom zie je zoveel kandidaten in een gesprek dichtslaan of juist in hun enthousiasme op hol slaan. Beide situaties zijn even ongewenst, omdat het vrijwel altijd tot afwijzing leidt.
Vakliteratuur geeft soms wat aanwijzingen, maar het vervelende is, dat die meestal geschreven is vanuit het vooringenomen standpunt, dat er gedurende het interview gecontroleerd moet worden op vermelde feiten en opleidingen. Een standaardinterview dus volgens het model van actie en reactie.
Het gesprek krijgt dan iets van een puzzelrit, aan het einde moet je de antwoorden goed en in de juiste volgorde hebben gegeven. Dan scoor je vanzelf de volgende ronde in de procedure.
Voor een "zware" kandidaat met veel ervaring in de functie waarvoor hij solliciteert is dit een zware opgave.
Juist omdat hij weet waarover hij het heeft, valt het niet mee om kil en zakelijk te blijven en exact op de vragen te antwoorden. Immers de dagelijkse praktijk is toch ook niet zwart-wit!
In de werving en selectiepraktijk worden dan ook veel capabele kandidaten afgewezen juist omdat ze t goed zijn in hun vak. Soms te bedreigend, niet passend in de cultuur, dan weer niet in overeenstemming met het vastomlijnde profiel. Vaak wordt verwacht, dat je je in de praktijk opnieuw moet bewijzen. Resultaat, een laag aangeboden basissalaris met veel variabelen, vaak een horde, die je niet kunt nemen, vanwege je verworven maatschappelijke positie.
Als je je loopbaan in stukjes van 2 tot 3 jaar te verdeelt, kun je beter aantonen, dat hebt volgehouden en bovenmatig hebt gepresteerd. Natuurlijk wil je soms sneller vooruit, blijkt je keus niet de juiste, word je ongeduldig en wilt niet op resultaat wachten. Dan ga je te vroeg opnieuw de markt op. Een nieuwe werkgever geeft je soms het voordeel van de twijfel of denkt ergens diep weg dat je geen doorzetter bent.
Een grote rol kan dan ook weggelegd zijn voor de werving & selectie intermediair. Die voegt, als het goed is, zijn eigen oordeel over jou toe aan de voordracht van jouw CV. Hoe beter de intermediair is, hoe gunstiger de kansen voor een kandidaat om zich bij een sollicitatie bij een nieuwe werkgever te onderscheiden.
Kandidaten, die de tussenkomst van een intermediair afwijzen, omdat zij van mening zijn hun eigen zaken zelf het beste te kunnen behartigen, hebben lang niet altijd gelijk.
Anderzijds zitten ook kandidaten die intermediairs ongecontroleerd hun gang laten gaan met hun CV er helemaal naast. Het hangt gewoon af van het vertrouwen, dat een intermediair je weet in te boezemen. Een persoonlijk gesprek vooraf helpt om te zien of je op dezelfde golflengte zit en of je met de intermediair afspraken kunt maken voor het behandelen van jouw zaak.
Werk je niet met een intermediair, doe dan altijd grondig vooronderzoek vr je ergens in gesprek gaat. Het internet of jaarverslagen zijn dan uitstekende informatiebronnen. Een werkgever kan referenties over jou vragen! Jij hebt het recht alles te weten over het bedrijf, waar je wilt gaan werken.

© TW 2001