03-09-2001 Column 113: (Even) afrekenen!!
 
De afgelopen maanden hebben voor veel managers in het teken gestaan van de afrekening.
Logisch want waar wij ook kijken in welvarend Nederland, er zijn altijd wel mensen, die lijken te krijgen wat ze niet verdienen!!
Het lijkt misschien een vreemde uitspraak op het eerste gezicht, maar laat het mij uitleggen!
In de afgelopen jaren is de overtuiging gegroeid, dat men moet kunnen verdienen wat men waard is. Niet ongewoon, maar dankzij de constante economische groei en daardoor een geleidelijk groter wordend tekort op de arbeidsmarkt, is het ook mogelijk geworden om stelling ook in de praktijk hard te maken. Daarnaast hield ons befaamde poldermodel de loonstijgingen binnen de CAO's onder controle.
Als de baas mij niet betaalt, waar ik recht op denk te hebben, dan is er elders wel een andere baas, die mij dit, in een boven CAO-functie, wel wil betalen. Zodra dit een aantal keren goed gaat, verspreidt dit "virus" zich heel snel over de gehele markt. Niet zo vreselijk, als het om waardevolle mensen gaat, maar aanzienlijk vervelender als het om mensen gaat, die toetreden tot de categorie van het strategische management. Zo lang de economie draait is er nog weinig aan de hand. Wordt het allemaal wat minder, dan wordt er kritisch gekeken naar de resultaten. Nu sterker dan vroeger, omdat er nog iets is overgewaaid, namelijk het begrip shareholder-value. Managers hebben vierkante ogen van het staren naar de AEX en de AMX en alle andere relevante indexen. Naast zich de personeelsvernietiger!
Heel wat medewerkers hebben zich boven de massa uitgeduwd. Lang niet altijd omdat zij kwalitatief beter functioneerden, maar vooral omdat zij de techniek van (marketing)-communicatie (hun eigen persoon in de markt zetten) beter begrepen.
Verkeerd is dat niet, maar het roept wel andersoortige gevaren voor henzelf, de markt en de maatschappij op.
Als er overal in de samenleving wordt gezocht naar optimaal verdienen, zullen er mensen zijn die de boot missen en die dan onwillekeurig andere mensen er van verdenken wel heel eenvoudig hun brood te verdienen. Soms is dit waar, maar meestal niet. Vooral voor de categorie, die verdacht wordt van onrechtmatig veel verdienen, maar dat in feite niet doet, is dat heel vervelend.
Iedereen kan in zijn eigen omgeving beroepen aanwijzen, waarin veel verdiend wordt. Het ene beroep is toegankelijker dan het andere. Vaak hangt het van bepaalde kwaliteiten af, soms ook is het gewoon een kwestie van geluk geweest om in de wassende stroom te worden opgenomen.
Altijd waren er wel rationalisaties bij om het veel verdienen goed te praten. Voetballers zijn immers rond een jaar of 30 opgebrand en wat moeten ze dan? Een sigarenwinkeltje is ook geen goede nering meer voor oud sportlieden. Onze top managers moeten veel verdienen om de belastingtarieven het hoofd te bieden, hun zelfstandigheid uit te stralen, want tegengesteld aan gewone stervelingen kunnen ze gemakkelijk ontslagen worden. Een gunstige bijkomstigheid is wel dat zij dan een gouden handdruk kunnen krijgen.
Juist om dat verdienen zo goed mogelijk zeker te stellen, werd het instituut van headhunter uitgevonden. Zeldzaam talent scouten en vervolgens aanbieden aan bedrijven die deze toppers iets te bieden hebben. Sommige bureaus waren daar heel succesvol in en vroegen stevige prijzen, die natuurlijk in de openbaarheid kwamen. Wat er allemaal voor gedaan moest worden, ontging de betrokkenen. Toen het vak vanwege de overstelpende vraag naar personeel ook uitgeoefend ging worden voor de lagere functies, werd de vakgroep meer publiek en dus gemeengoed. Met het opheffen van de licentieverplichting, liep het vak vervolgens vol met tal van avonturiers, die ook hun graantje wilde meepikken.
Inmiddels is de grote sanering, die altijd op wat voorspoediger jaren volgde, in volle gang.
Ook een gebeurtenis, die zich onttrekt aan het oog van de kandidaat, die gefrustreerd raakt door alom vertragende procedures bij potentiŽle werkgevers.
Wij zien dat door kregelige opmerkingen op onze zorgvuldig opgestelde introductietekst, die op basis van de vermoedelijke haalbaarheid van een match uitnodigt tot directe communicatie.
Wij laten daarin het initiatief aan de kandidaat, die op deze wijze bewust zelf zijn anonimiteit opheft, waarna in goed overleg kan worden bepaald of wij hem of haar iets te bieden hebben.
Het is natuurlijk volkomen logisch dat kandidaten die zich anoniem melden, niet onmiddellijk een concrete aanbieding toegezonden krijgen. Ik neem aan, dat zij ook in het dagelijkse leven geen ongedekte cheques uitschrijven.

Intussen staan de kranten < lekker negatief> vol van voorbeelden van managers die "afgerekend" worden. De een voldoet niet in zijn functie, de ander zit vast in de omstandigheden en de "laatste" houdt zich in een duidelijke wettelijk afgesproken procedure van de domme.

 
Noot: Kijk voor het regelmatig bijgewerkte banenaanbod op de IBS vacature-pagina's en op http://www.jobbingmall.nl/ en regelmatig op de nieuwsgroepen nl.markt.banen en dds.banenmarkt.
 
© TW 2001