03-02-2002 Column 119: De Nederlandse Dominees
 
Het huwelijk van kroonprins Willem Alexander en zijn Maxima ligt achter ons. Hopelijk het gezeur en gemoraliseer er omheen ook. Al weken maakte ik grapjes over 2 februari als de dag waarop dit jaar de elfstedentocht gereden zou worden. Wat zou het sneu zijn geweest voor onze kroonprins als hij vanwege zijn huwelijk de elfstedentocht zou hebben moeten missen. Alsof ook hogere machten hem terwille wilden zijn, wilde gisteren het weer ook optimaal meewerken. Het feest in Amsterdam was indrukwekkend en dominee Terlinden liet zien dat een preek ook heden ten dage nog inhoud kan hebben. De emoties waren allemaal echt.
In de kerk bedoel ik, want wat wij van de demonstranten te zien kregen, was weer een droef staaltje van ondermaatse heibeltrapperij.
Trouwens het voortdurende geŽmmer over ArgentiniŽ, was ook niet normaal.
Veel demonstranten waren zichtbaar van een leeftijd dat men in beginjaren 70 nog in de luiers lag. Vrijheid van meningsuiting wilden ze hebben,.. en oh die politie trad weer zo hard op en wat waren ze zielig. Het laatste hebben wij daar nog niet over gehoord, dunkt mij.
In de jaren zeventig en tachtig reisde ik zakelijk over de hele wereld. Het eerste wat ik mij bewust werd was, toen ik de Belgische grens over trok, dat hoe zuidelijker je kwam, hoe harder het politieoptreden. Het gedrag van onze politie lijkt meer op het met veel moeite orde houden op een meisjeskostschool. Een stap over de getrokken lijn betekent voor de politieman, die zich te buiten gaat, een persoonlijk drama.
Hoe anders was dat in begin jaren 80 in IndonesiŽ. Op dat moment stonden bij ons de kranten vol over de "mysterious gunsquads", die 's nachts in Jakarta de kampongs introkken om misdadige elementen te elimineren. Andere woorden waren er niet voor. Nederlander als ik was, moest ik bij een van de ontvangsten op regeringsniveau daar eens persoonlijk naar vragen. Ik kreeg van een minister een duidelijk antwoord op mijn vraag. Of ik de hoeveelheid politie en militairen wel had gezien, die bij het handhaven van de orde betrokken waren. Of ik mij realiseerde, dat dat totaal geen indruk maakte op de misdadigers. Ja dat begreep ik wel, want ik had in Jakarta op straat of in een taxi bepaald geen veilig gevoel.Welnu 175 miljoen mensen in het gareel houden was wat anders dan datzelfde bij een volk van 15 miljoen doen. Nu zo'n 20 jaar later vraag ik mij dat af, want Nederland is ook zo veilig niet en onze straffen maken zo weinig indruk, dat het een bron van constante irritatie is geworden. Bovendien is de ordehandhaving in Nederland langzamerhand niet zo heel consequent meer, zodat het begrip voor strafmaatregelen ook navenant is afgenomen. Die minister wist uiteraard van niets over die gunsquads, maar vond wel dat ze nuttig werk verrichtten. Inderdaad werd het een stuk veiliger in Jakarta en stopten de activiteiten van de gunsquads van zelf.
Er is veel gebeurd in IndonesiŽ, Suharto is weg, Sukarnoputri is aan het bewind en daartussenin stond Nederland weer eens vooraan in de hetze tegen Suharto. Opgezadeld met een complex van ons koloniale verleden begrepen wij helemaal niet, dat de Aziaat snel vergeet. Kijk maar naar VietNam, dat weer gewoon zaken doet met de Amerikanen, alsof niet hun hele land is ontbladerd en vergiftigd door de napalm. "Business as usual"
Ik heb eens met een wijze oude IndonesiŽr gesproken die vlak bij Djokjakarta woonde (in Hataram, een lokaal koninkrijkje). Gevraagd naar ons koloniale verleden, zei de oude man mij dat wij eens moesten ophouden met het roeren in een ver verleden. Dat ging alleen maar stinken en achteraf was het zo slecht nog niet. Hij vond ook dat men zich bij de onafhankelijkheidsstrijd niet zo had moeten laten ophitsen door het buitenland. Dan was de onafhankelijkheid misschien wat later gekomen maar zonder de bittere trekjes die er nu zijn geweest.
In verschillende landen in Afrika ontdekte ik dat het respect voor het leven volstrekt een andere inhoud kent dan in Nederland. Moorden en plunderen was het voorrecht van de sterken en twee presidenten die als van absoluut onbesproken gedrag golden, toen zij hun functie aanvaardden, Daniel Arap Moi van Kenya en Mugabe van Zimbabwe, zijn het levend bewijs van het feit dat macht verslavend werkt. Zowel Kenya as Zimbabwe waren in de jaren 80 nog voorbeelden van redelijke democratie en een tolerante samenleving. Dat is nu wel anders. Beide landen hebben hun rijkdommen verspeeld en balanceren aan de rand van de afgrond. Dit is niet door koloniale blanken gebeurd maar door de autochtonen.
In Latijns Amerika begreep ik dat de vrijheidsstrijd, door Simon Bolivar aangevoerd dan misschien eind vorige eeuw was gestreden, maar dat het continent nog verre van stabiel was in politiek opzicht. Ik herinner mij nog dat de paus tussenbeiden kwam bij een conflict tussen Chili en ArgentiniŽ. Het liep goed af maar van zuid naar noord loerden de diverse staten naar elkaar om bij het eerste teken van strijd wat oude territoriale problemen uit te vechten.
Het respect voor het leven in het Midden Oosten is ook niet bijster groot te noemen en de samenleving wordt getekend door provocatie en moord en doodslag. Het gaat daarbij niet om de schuldvraag maar om het onvermogen conflicten geciviliseerd op te lossen. Geweld zit sedert generaties in de genen en een goede opleiding staat geen borg voor het verdwijnen van een natuurlijk gevoel voor de macht van de sterkste in zijn uiterste verschijningsvorm. Laten wij neit vergeten, dat juist in ArgentiniŽ zo goed als de gehele autochtone indianenbevolking over de eeuwen is uitgemoord en het land nu een smeltkroes is van emigranten uit Spanje en andere west europeese landen. Een samenleving die nog sterk verkeerd in de sfeer van het Wilde Westen en het Recht van de Sterkste ook al is dat dan overgoten met een uiterlijk vertoon van aristocratie en waardigheid.
Waar onze civilisatie toe leidt, kan men zien in de film over BosniŽ "Behind Enemy Lines", over het waargebeurde verhaal van de Amerikaanse vlootcommandant die wiens F-18 bemanning op een verkenningsvlucht bij toeval de massagraven rond Szbrenica ontdekken en worden neergeschoten, waarbij een bemanningslid meteen wordt doodgeschoten en op de andere tomeloos jacht wordt gemaakt. De lafheid van de Navo Commandant die alles ondergeschikt maakt aan een waardeloos accoord over een "staakt het vuren" en de admiraal die uit zjn commando wordt gezet omdat hij zijn vlieger niet aan zijn lot wil overlaten. Daar weten wij na het drama in Szbrenica toch alles van?
Natuurlijk valt het niet goed te praten dat er politieke moorden en misdaden plaatsvinden. Alleen horen wij niet de ultieme rechters en beulen te zijn. Ons land dat zo'n begrip heeft voor andere culturen, verbeeldt zich dat in zijn politieke correctheid alleen maar. Hoeveel weten onze landenspecialisten nu echt van die landen? Ook bij ons deugt er het een en ander niet. Vanzelfsprekend op een heel andere schaal, maar niettemin, kan het ook bij ons zo maar escaleren. Ook bij ons zegt een minister dat hij het allemaal niet geweten heeft (Korthals Altes). Hij wist een heleboel niet en misschien nog wel veel meer niet dan wij vandaag denken. Andere ministers weten ook wel eens niet wat er binnen hun departement gebeurt of geven de Kamer antwoorden, die op gespannen voet met de waarheid staan. Waarom zou Korthals Altes wel wegkomen met een verklaring dat hij niets van de schikkingen afwist en Zorrequieta niet? Wist hij het toen niet en wist hij het later, bijvoorbeeld nu, wel? Inmiddels weet Korthals Altes ook wat er op zijn departement gebeurt.
Het is toch diep triest, dat een journalist als Leon de Winter zo opgehitst raakt door een interview met de kroonprins, dat hij vervolgens vitriool over de koninklijke familie uitstort. Nog triester is dat mijn idool Youp van 't Hek het in zijn columns niet kan laten om tegen Willem Alexander en Maxima aan te trappen, na de miskleunen die hij al maakte over opgeklopte verhalen uit familiekring over de (vermeende) misstanden in het studentenleven.
Een oud gezegde luidt: "Hij die zonder zonde is, werpe de eerste steen"
Als wij de wereld volgens onze maatstaven willen beoordelen en veroordelen, past ons slechts bescheidenheid!!
Laten wij eerst de balk uit ons eigen oog verwijderen, voor wij overdreven aandacht geven aan de splinter bij een ander.

 
Noot: Kijk voor het regelmatig bijgewerkte banenaanbod op de IBS vacature-pagina's en op http://www.jobbingmall.nl/ en regelmatig op de nieuwsgroepen nl.markt.banen en dds.banenmarkt.
 
© TW 2001