15-02-2002 Column 120: Arrogantie of Zelfvertrouwen?
 
Een paar weken geleden moest Ben Verwayen oud KPN-er en tot zeer recent executive vice president van Lucent in de USA een presentatie geven bij British Telecom, waar hij zeer recent tot CEO was benoemd.
Tot dusver meestal aangesproken in de pers als Ben Who, wist hij de harten te winnen van de aandeelhouders door zeer duidelijke antwoorden te geven op hun brandende vragen. Geen politiek ontwijken, maar gewoon een zakelijk en goed geformuleerd op detailvragen ingaan, waardoor twijfel aan zijn capaciteiten op slag werd weggenomen.
Een ander onderwerp in zijn betoog was de spreekwoordelijke arrogantie van Telecom bedrijven en hun vertegenwoordigers op de verschillende niveaus in het algemeen en die van BT in het bijzonder.
Waar het op neer komt was, dat hij negatieve arrogantie vervangen wilde zien door positief zelfvertrouwen en een gevoel van trots op de maatschappij en de rol ervan in de samenleving. In dat verband was het voor hem niet zo dat de klanten er voor BT waren maar BT er voor de klanten behoorde te zijn en verplicht was op topniveau te presteren.
Wat er verder ook gebeurt met Ben Verwayen, hij heeft een trend gezet, die naar mijn gevoel ook gezet moet worden bij een aantal bedrijven in Nederland met als eerste in de rij zeker de Nederlandse Spoorwegen, waar de interim manager Ir Karel Noordzij in ieder geval ook gezegd heeft dat winstmaximalisatie wordt vervangen door vervoersmaximalisatie (..en dan zit het met de winst verder vanzelf wel goed).
Natuurlijk begint arrogantie op individueel niveau, vandaar dat ik dit begrip en andere relevante kenschetsingen nog eens heb opgezocht in de Van Dale!
Onder arrogantie treffen wij dan aan dat dit aanmatiging betekent, wat zoveel is als onrechtmatige opeising of toe-eigening of pretentie iets te zijn wat men niet is!
Pretentie op zijn beurt wordt omschreven als aanspraak of eis, maar ook als aanmatiging en eigenwaan of eigendunk.
Eigendunk op zijn beurt is het hebben van een overdreven denkbeeld van zichzelf wat leidt tot eigenwaan, air, verwaandheid of arrogantie.
Ook hooghartigheid is verbonden met arrogantie, want hierover wordt gezegd dat dit en zódanige hoogmoedigheid is, dat men anderen minacht.
Zoeken wij zelfvertrouwen op, dan wordt dit omschreven als vertrouwen in of op jezelf, het vertrouwen op eigen krachten tegenover je taak en mogelijke hinderpalen, terwijl zelfverzekerd wordt omschreven als vol zelfvertrouwen.
Dagelijks komen wij wel mensen tegen, die arrogantie lijken uit te stralen, soms is dat echt zo, maar vaak willen wij dit zo zien, omdat wij klaarblijkelijk de zelfverzekerdheid missen om ons op dezelfde manier te manifesteren. Dan is het eigenlijk een negatieve benadering van de leefomgeving en negativiteit wordt zelden beloond! Een beetje jaloezie misschien, of een misplaatst gevoel van inferioriteit of een misplaatst gevoel van zelfoverschatting en superioriteit. De perceptie van arrogantie is dus vaak niet meer dan een spiegelbeeld van de eigen presentatie.
In onze praktijk wordt dit door kandidaten en opdrachtgevers op andere manieren tot uiting gebracht. Klassiek is de kandidaat, die meent niets te moeten zien in de steun van een bemiddelaar, omdat hij van mening is prima zijn eigen boontjes te kunnen doppen. Vervolgens staat hij of zij wel met naam en toenaam op het internet met zijn hele levensloop, waardoor Jan en Alleman hem gaat benaderen met de meest waanzinnige voorstellen, omdat het lijkt dat er met zijn kwaliteiten geld kan worden verdiend. Zonder zijn medeweten ligt zijn CV soms bij talloze bedrijven. Juist voor iemand die zorgvuldig is, moet dit een rare gewaarwording zijn. Het grappige is, dat zijn opgekropte arrogantie dan precies wordt gedemonstreerd tegen de bemiddelaars die hem juist wel serieus willen bedienen en die hun werkwijze ook openbaar maken op hun internetsite.
Bij klanten ligt het weer anders, daar zoekt men naar grote namen in de bemiddelingsbranche, per definitie bedrijven die veel adverteren en daarvoor grote bedragen in rekening brengen, maar verder de easy-way volgen. Vervolgens krijgt een bemiddelaar met een minder luidruchtige presentatie om de oren, dat men minder bekend is en daarom bij hun ook minder geprefereerd. Wat ons betreft kunnen wij er niet genoeg op wijzen dat executive search en headhunting, maar ook gewone werving en selectie simpelweg mensenwerk blijft. Het gaat erom dat de wervende instantie het bedrijf begrijpt, de cultuur in de sector en dat men bereid is om actief en intensief te communiceren, zodat het optimale resultaat kan worden bereikt.
Anderzijds geldt hetzelfde voor de relatie tussen kandidaat en werver. Hoe beter er gecommuniceerd wordt, hoe beter het resultaat. Een goed werving en selectie bureau beschouwt zijn vak niet als simpelweg CV-schuiven of in het wilde weg advertenties plaatsen, maar een zorgvuldig spel van informatieverzameling over kandidaat en bedrijf, gevolgd door een zorgvuldig begeleid introductieproces. Waarbij voor de selecteur geldt dat hij net zo betrokken is bij de kandidaat als bij het bedrijf. Dit bereikt men alleen door gebruik te maken van consultants die vakvolwassen zijn en die in de verschillende activiteitssectoren gedurende langere tijd in toonaangevende functies hebben gefunctioneerd.
Dat betekent dat men in goede tijden net zo veel moet doen als in slechte tijden en de wijze van opereren daarmee een stabiliteit uitdrukt en geen ad-hoc karakter zoals wij thans bij diverse collegae tegenkomen, waar de winstgevendheid leidt tot extreme sanering van het personeelsbestand, wat ze, als het weer beter gaat, absoluut parten gaat spelen. Het gaat immers om het zelfvertrouwen in dienstbaarheid en niet om de arrogantie!

 
Noot: Kijk voor het regelmatig bijgewerkte banenaanbod op de IBS vacature-pagina's en op http://www.jobbingmall.nl/ en regelmatig op de nieuwsgroepen nl.markt.banen en dds.banenmarkt.
 
© TW 2001