13-02-2000 Column 68: Je grenzen verleggen!

Vacantie 2000. Even verlicht ademhalen. Dagelijkse verplichtingen op 1200 km, ....en lekker skiŽn en mensen kijken.
 
Onderweg naar het reisbureau krijg je maanden tevoren al een shot adrenaline als je er aan denkt, dat nu bijna vast staat wanneer je er weer even tussenuit knijpt. Het wordt nog leuker als al je verlangens haalbaar zijn geweest en de bevestiging in je zak zit. Vorig jaar heb ik gemerkt dat 1200 km heen en terug per auto en 7 dagen intensief skiŽn niet in je koude kleren gaan zitten. Je komt terug, het werk ligt opgetast en alles valt als een koud regengordijn over je heen. Een negatieve gedachte dus nu had ik alles wat beter geregeld. De kunst is om zonder stress vooral op de vastgestelde tijd te vertrekken en niets te vergeten. Er is een tijd geweest, dat dit betekende dat er een skidoos op het dak van de auto gemonteerd moest worden en dat alle loze mm3 moesten worden benut om de volksverhuizing in goede banen te leiden. Het proces van pakken nam uren in beslag en het effectief in de auto gieten van alle reisbenodigdheden was een ingrijpende ritueel. De stress was voelbaar en een keer de klap op een van irritatie vergeten paaltje op 100 meter van mijn woonhuis ook! Rust en beheersing trad in de plaats van hectiek en de zucht naar perfectie in het pakken. Zo kwam het dat perfect op tijd werd vertrokken. Het weer op zaterdag is prachtig en de weg door Nederland en BelgiŽ rustig. Na Metz zijn er stukken waarop per uur maar 25 auto's rijden. Dat nodigt uit tot burgerlijke ongehoorzaamheid bij zonnig weer en dat spijt mij oprecht.... Maar het is toch wel praktisch en zo komt het dat we 9 uur na vertrek min of meer op de plaats van bestemming kunnen overnachten. Het vinden van een kamer om klokke 9 uur 's avonds op het Franse platteland in de Savoi is geen simpele zaak. Associaties met de herberg van Jozef en Maria worden gemaakt, maar uiteindelijk komt toch alles goed. De volgende dag begint het dan echt. In het hotel is de wisseling op zondag en vanaf 10 uur begint de intocht. Een waar spektakel, want ondanks het feit dat de vertrekkende gasten hun kamers op tijd moeten verlaten, gebeurt dat in de praktijk dus gewoon niet. Gevolg is dat het voor velen tot 's middags 2 uur duurt eer ze op hun kamer kunnen. Gelukkig wordt er veel geÔmproviseerd en kan er in principe met hulp van de hotelstaf toch 's middags geskied worden. Het skigebied ziet er perfect uit, totdat we toch zo nodig even een zwarte helling afwillen. Moet toch kunnen, denk je dan. Daar sta je dan tussen een aantal andere juist aangekomen sporters die hetzelfde idee hadden, maar ook door aarzeling worden overvallen. Met kijken kom je er niet en terug naar boven naar die blauwe of rode helling is ook een hele onderneming, daarom alle moed bijeengeraapt en zegen de greep naar beneden. 't Is me een inspanning. Later zijn we er nog een paar keer langsgekomen en toen bleek het aanzienlijk minder zwaar dan de eerste keer. Dank zij een paar stevige bijstellingen in de techniek hadden we intussen onze mogelijkheden aanzienlijk verruimd en bleek het een peulenschil Nou ja, peulenschil De gedachte erachter was natuurlijk, dat de bereidheid naar anderen te luisteren en te willen leren een bepaalde "State of Mind" (geestesgesteldheid) vereist. Op het moment dat je je voor nieuwe dingen openstelt, blijkt er ook meer te kunnen. Soms is het aanreiken van methoden of hulpmiddelen al genoeg om het eindresultaat aanzienlijk te verbeteren. Je moet dat dan wel willen en heel vaak heb ik meegemaakt, dat men dat men zich daar eenvoudig niet voor open wilde stellen. Mensen denken vaak, dat je alleen maar kunt leren van mensen, die meer gestudeerd hebben dan zijzelf, die op hun gebied meer geleerd hebben dan zij. Ze verzetten zich tegen de gedachte, dat mensen die in een geheel andere sector van de maatschappij bezig zijn, ook een boodschap kunnen hebben waarmee ze hun voordeel kunnen doen. Waarom zouden anders voetbaltrainers als Johan Cruijff en Barry Hughes zo'n bloeiende praktijk hebben in het circuit van managementseminars. Vergeet ook onze Tsjaka specialist niet. Van een afstand lijkt het allemaal flauwekul, maar toch worden er vermogens door bedrijven uitgegeven om de best man uit te nodigen voor het geven van een cursus.
Wat op zo'n midwintervacantie ook opvalt is dat je concentratievermogen gaandeweg toeneemt. Ik merk dat altijd aan het feit dat rustig een boekje lezen geleidelijk aan beter gaat. Ook het slapen wordt steeds gemakkelijker. Dat geeft toch allemaal aan dat je het nodig hebt en dat je lichaam en geest aan even rust toe zijn. Vaak wordt om allerlei redenen gezegd dat Piet geen vacantie nodig heeft, een weekje rommelen in huis of in de tuin of lekker vissen of wat dan ook in zijn eigen omgeving al genoeg is. Misschien is dat voor sommige mensen ook wel zo, maar de praktijk is dat een geslaagde vacantie meer voor je doet. Je verruimt inderdaad zowel geestelijk, lichamelijk als geografisch je grenzen en erkent af met een partij stress waarvan je wellicht zelf de omvang niet wist. Verder is het goed om iets georganiseerds te doen, iets wat je anders nooit zou doen en wat geheel buiten je dagelijkse praktijk ligt. Probeer daar naar te kijken door de ogen van een belangstellende die wat wil leren in plaats van het af te doen als iets triviaals waaraan je behalve omwille van de mores binnen zo'n gemeenschap moet meedoen, maar waarvan jij toch zeker niets kunt opsteken. Leren doe je namelijk tot aan je laatste ademtocht overal als je je ogen openhoudt. Sommige mensen zijn hardleers, dat kan, maar iemand die niet wil leren van de levenssituaties die op zijn weg komen is gewoon uitgesproken stom of staat zo onder druk van het overleven binnen het dagelijkse bestaan, dat het zinnig is je eigen bestaan eens binnen een wat groter perspectief te stellen. Misschien zie je je rol wel als veel te belangrijk en te omvangrijk en ben het contact met de realiteit een beetje kwijtgeraakt. Misschien ook is het angst voor de onzekerheid van verandering. Velen zijn verlangend naar verandering, zij testen de temperatuur van het water en hebben vervolgens koudwatervrees. Als ze dan uiteindelijk de keus voor een mogelijke verandering in hun bestaan maken, maken ze vaak nog de verkeerde. Waarom? Gewoon omdat ze niet over hun denkbeeldige heggetje heen kunnen kijken en daarom hun eigen grenzen niet kunnen verleggen. Ze zijn gevangen in hun dagelijkse routine in de "Ratrace" stress, werkdruk en angst voor de toekomst van hun bestaan. Een advies: Breek los, verruim je grenzen je blik en je mogelijkheden door iets te durven, iets onverwachts te doen, iets waaruit energie put en lef om je eigen wereld eens grondig aan te pakken en te veranderen naar een door jou gekozen model in plaats van je door de omstandigheden te laten leven.

Noot: Kijk voor het laatste banenaanbod op de IBS pagina's van http://www.jobbingmall.nl en regelmatig op de nieuwsgroepen nl.markt.banen en dds.banenmarkt.

 
© TW 2001